ၾကိဳးမဲ့စြန္

ေလႏွင္ရာခရီး ငါအေ၀းလြင့္လို႔
ဟိုး....ေရးေရးေလးပဲျမင္ရတဲ့ထိ
သြားေနခဲ့ရင္ေရာ....
ျပန္လာခဲ့ပါဦးလို႔ မင္းေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနခဲ့မွာလား...
ဒါမွမဟုတ္..မင္းရဲ႕ၾကိဳးေလးဆီကျပတ္ေတာက္သြားတဲ့အတြက္
မင္းႏွေျမာတသေနဦးမွာလား

ဒါေပမယ့္...........
၂ခုထဲက ၁ခုဘာမွမေသခ်ာပါဘူးေလ...
ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့
ေ၀းလြင့္ျပတ္ေတာက္သြားတဲ့ ငါ့ေနရာမွာအစားထိုးဖို႔
စြန္သစ္ေလးတစ္ခုကို မင္းရွာေဖြေနမွာပါ။

လူေတြဟာတစ္ေနရာရာမွာ အေရးပါအရာေရာက္တဲ့လူအျဖစ္....အမ်ားအားကိုးအားထားျပဳခံရတဲ့လူအျဖစ္...ရပ္တည္ေနရတဲ့အခါ....ဘ၀င္ျမင့္တဲ့စိတ္နဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္.....သူမရွိရင္သူမ်ားေတြအခက္ေတြ႔ရွာမွာ စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့စိတ္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္....တခါတရံမွာ“ငါသာမရွိေတာ့ရင္” ဆိုတ့ဲအေတြးမိ်ဳးေတြးမိတတ္ၾကပါတယ္...

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လဲ ကၽြန္ေတာ္ခင္တဲ့လူေတြကို တစ္ခါတစ္ရံ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ “ကၽြန္ေတာ္ေသသြားရင္ဘယ္လုိခံစားရမလဲဟင္” ဆိုျပီး မၾကာခဏေမးခဲ့ဖူးပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္“၀မ္းနည္းမွာေပ့ါကြာ...မင္းမရွိလို႔မျဖစ္ပါဘူး” ဒါမွမဟုတ္ “အိုး...ကိုယ္အရမ္းခံစားရမွာေပါ့...ဒီစကားမိ်ဳးကိုယ္မၾကားႏိုင္ဘူး...ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွမေျပာနဲ႔” ဆိုရင္ကၽြန္ေတာ္တိိတ္တိတ္ေလးျပံဳးျပီး ေက်နပ္သြားတတ္တယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ဘဲ “လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးကြ..ေသမွာပဲ...သူ႔ဟာနဲ႔သူျဖစ္သြားမွာပါကြာ” ဆိုလို႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွဳတ္ခမ္းခၽြန္ထြက္..မ်က္ရည္ေတြ၀ဲတက္ျပီး ...ကၽြန္ေတာ္၀မ္းနည္းစြာခံစားရပါတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ ငါခင္သေလာက္ ငါသံေယာဇဥ္တြယ္သေလာက္ငါ့ကိုမတြယ္တာဘူးရယ္လို႔ ေၾကေၾကကြဲကြဲေလးခံစားရတတ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့လည္းေလ..ကၽြန္ေတာ္ခင္တဲ့သံေယာဇဥ္တြယ္တဲ့လူေတြေပၚမွာကၽြန္ေတာ္ အစဲြအလမ္းအတြယ္အတာေတြၾကီးလြန္းေနခဲ့တာပါ။

တကယ္ေတာ့လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ၾကိဳးမဲ့စြန္ေလးလိုပါပဲ။ ၾကိဳးေတြျပတ္လို႔ ဟိုးး............အေ၀းဆံုးကို
ေ၀းလြင့္သြားလည္း...တခဏတာ၀မ္းနည္းေပးမယ့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိႏိုင္တယ္.. ဒါေပမယ့္..ဘယ္ေလာက္ၾကာမွာလဲ...
အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း သူ႔ေနရာအစားထိုးဖို႔ အျခားစြန္ေလးတစ္ခုရစ္ဘီးမွာ ေရာက္ေနမွာပဲေလ.........

ကၽြန္ေတာ့္အတၱေတြဖယ္သင့္ျပီ.....သံေယာဇဥ္ေတြကို ပယ္သင့္ျပီ။ စြန္လိုပဲၾကိဳးျပတ္ျပီး လြင့္ခ်င္ရာလြင့္ပါေစေတာ့........ေျမလွန္ေဖြရွာမယ့္ပုိင္ရွင္မရွိေလတာမုိ႔...
ရွာေဖြေနဦးမလားလို႔ ေရးေရးေလး ေတာင္ေမွ်ာ္လင့္မေနေတာ့ဘဲ....ကၽြန္ေတာ္လြင့္ခ်င္တိုင္းလြင့္လိုက္ဦးမယ္ေလ......။